نا امیدی…

اغلب ما نا امید شدن را بد می‌دانیم. امیدوار بودن به آینده انگیزه حرکت به سمت آینده است. امیدواری نباشد، انگیزه‌ی حرکت نخواهد بود، و حرکت انسان به سمت آینده‌ی بهتر، کند یا متوقف خواهد شد. خمودگی، بی‌تفاوتی، لحظه‌نگری، ژولیدگی ظاهری و باطنی… این‌هاست عوارض نا امیدی.

ولی نا امید شدن جنبه‌های مثبت نیز دارد: ایستادن و فکر کردن به چرایی نبود امید؛ مکث کردن و نگریستن به خود و توانایی‌ها و ضعف‌هایی که داریم، دور شدن از خوش‌خیالی‌های مثبت‌نگرانه و فریبنده، از جامعه کندن و با خود بودن و باطن و ظاهر را برای مدتی به حال خود رها کردن…

مشکل از نا امید شدن نیست؛ مشکل خود را به دست ناامیدی سپردن است. اصل، در زندگی این باید باشد که خود را به دست هیچ چیز نسپرد؛ نه امیدواری، نه ناامیدی. نه پیروزی، نه شکست. نه خوشی، نه غم… هر یک از این‌ها را باید تجربه کرد و به کار خود ادامه داد. کار بزرگ انسانی: نیازردن خود و دیگر انسان‌ها و تلاش در جهت اعتلای خود و دیگر انسان‌ها…

طرح با عنوان «نا امید» کارِ من است. برای دیدن تصویر کامل روی تصویر کوچک کلیک کنید. 

image_pdfimage_print

One thought on “نا امیدی…”

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *